Some strange children by Tim Burton

The voodoo girl

Her skin is white cloth,

and she 's all sewn apart

and she has many colored pins

sticking out of her heart.

she has a beautifull set

of hypno disk eyes,

the ones that she uses

to hypnotize guys.

She has many different zombies

who are deeply in her trance.

She even has a zombie

who was originally from France.

But she knows she has

a curse on her,

a curse she cannot win.

for if someone gets

too close to her,

the pins sticks farther in.

The girl with many eyes

One day in the park

I had quiet a surprise.

I met girl who had many eyes.

She was really quiet pretty

(and also quite shocking!)

and I notice she had a mouth

so we ended up talking.

We talked about flowers,

and her poetry classes,

and the problems she would have

if she ever wore glasses.

It's great to know a girl

who has so many eyes,

but you really get wet

when she breaks down and cries.

Roy, the toxic boy

To these of us who know him

-his friends- we called him Roy.

To others he was known

as that terrible boy.

he loved ammonia and asbestos,

and lots of cigarettes smoke.

What he breathed in for air

would make most people choke.

The one and only time

I ever saw the toxic boy cry,

was when some sodium chloric

got into his eye.

he 'd stand inside the garage

in the early- morning frost,

waiting for the car to start

and fill him with exhaust.

One day for fresh air

they put him in the garden.

His face went deathly pale

and his body began to harden.

The final gasp of his short life

was sickly with despair,

Whoever thought that you could die

from breathing outdoor air?

As Roy 's soul left his body

we all said a silent prayer.

It drifted up to heaven and left

a hole in the ozon layer.

13ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Εικόνες απ' το φεστιβαλ...

"Για να ακουστούν δυνατα όσοι και όσες δεν έχουν φωνή"

"καμια ζωή δε είναι λαθραία, η μετανάστευη δεν είναι έγκλημα"

Πολυεθνική κουζίνα

Ανθρώπινη φύση

Κατασκευή "μουσικών οργάνων"

Και ένα βιντεάκι με παραδοσιακή μουσική από Βουλγαρία..

...για να ακουστούν δυνατά όσοι δεν έχουν φωνή...

Ενα ποιηματάκι που είχα γράψει μια φορά την ώρα της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας

Μια φορά και έναν καιρό

ήταν ένας πρίγκηπας

που διασκέδαζε να φτιάχνει ιστορίες,

να περπατάει στους μεγάλους δρόμους,

να κοιτάζει αφηρημένα απ΄το παράθυρο

και να φτιάχνει ταξίδια για ουτοπίες,

που δεν θα υπήρχαν ούτε πρίγκιπες,

ούτε πριγκίπισσες,

ούτε χαζά βάζα που σπάνε με το παραμικρό

και οι δρόμοι θα ήταν μεγάλοι,

πολύ μεγάλοι

και όλοι θα χωρούσαν να περπατήσουν μαζί,

ποιος ξέρει για που άλλωστε...

Υ.Γ. Χεχέ, πιο μεγάλος βγήκε ο τίτλος απ΄το ποίημα...

IN OUR MAD WORLD

Kiwi is a bird that can 't fly. It tries a lot and dies in the end. I think I 'll cry...

WE SAY "WE ARE HUMAN BEINGS"...

We say we are human beings... But do we really know from what are we made of?







According to religion, we are made by clay and soul given from god...

According to Darwin,

one only cell turned to become a human body...

Or...do we come from space and chaos created with and after stars

And if, everything is a dream at a midsummer night...

...can we hope we are really born to be free...

Do you know who you are?

Τεστ προσωπικότητας

Ο Dalai Lama είπε «Διαβάστε το για να δείτε αν όντως ισχύει για εσάς!»




* Πολύ ενδιαφέρον. Μόνο 4 ερωτήσεις και οι απαντήσεις θα σε εκπλήξουν.Μην κλέβεις κοιτώντας τις απαντήσεις στο τέλος. Το μυαλό είναι σαν αλεξίπτωτο, δουλεύει καλύτερα όταν είναι ανοικτό.Είναι πολύ διασκεδαστικό να το κάνεις, αλλά πρέπει να ακολουθήσεις τις οδηγίες κατά γράμμα. Μην κλέβεις !


* ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟ ΤΕΣΤ!!!



ΠΡΟΣΟΧΗ ! Απάντησε τις ερωτήσεις όσο προχωράς! Υπάρχουν μόνο 4 ερωτήσεις και αν τις δεις όλες πριν τελειώσεις, δεν θα έχεις ειλικρινή αποτελέσματα. Προχώρα σιγά-σιγά και κάνε κάθε άσκηση. Μην κοιτάς τα επόμενα.Πάρε χαρτί και μολύβι για να γράφεις τις απαντήσεις όσο προχωράς! Θα τις χρειαστείς στο τέλος.Αυτό είναι ένα αξιόπιστο ερωτηματολόγιο το οποίο μπορεί να σου πει πολλά για τον πραγματικό σου ευατό. Δώσε μία απάντηση για κάθε ερώτηση.




Προχώρησε για να αρχίσεις το τεστ:









1) Βάλε τα παρακάτω 5 ζώα, με τη σειρά προτίμησής σου.


Αγελάδα-Τίγρης-Πρόβατο-Άλογο-Γουρούνι




2)Γράψε μία λέξη που περιγράφει κάθε ένα από τα παρακάτω :


Σκύλος-Γάτα-Αρουραίος-Καφές-Θάλασσα




3)Σκέψου κάποιον (που επίσης σε ξέρει και είναι σημαντικός για σένα), τον οποίο μπορείς να τον συσχετίσεις με τα παρακάτω χρώματα (μην δώσεις την ίδια απάντηση 2 φορές. Κάθε χρώμα πρέπει να έχει και άλλο όνομα προσώπου)

Κίτρινο-Πορτοκαλί-Κόκκινο-Άσπρο-Πράσινο









4)Τέλος, γράψε το αγαπημένο (τυχερό) σου νούμερο και την αγαπημένη σου μέρα της εβδομάδος...







Τελείωσες ???

Παρακαλώ, σιγουρέψου ότι οι απαντήσεις που έδωσες είναι αυτές που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΘΕΛΕΙΣ !!







Κοίταξε τις ερμηνείες πιο κάτω :

(αλλά πριν συνεχίσεις, επανέλαβε την ευχή σου!)







1)Αυτό καθορίζει, τις προτεραιότητές σου στη ζωή!

Η Αγελάδα εκφράζει την ΚΑΡΙΕΡΑ

Η Τίγρης εκφράζει την ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ

Το Πρόβατο εκφράζει την ΑΓΑΠΗ

Το Αλογο εκφράζει την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Το Γουρούνι εκφράζει τα ΧΡΗΜΑΤΑ









Η περιγραφή που έδωσες για το ΣΚΥΛΟ, υποδηλώνει την προσωπικότητά σου.
Η περιγραφή που έδωσες για τη ΓΑΤΑ, υποδηλώνει την προσωπικότητα του συντρόφου σου..
Η περιγραφή που έδωσες για τον ΑΡΟΥΡΑΙΟ, υποδηλώνει την προσωπικότητα των εχθρών σου.
Η περιγραφή που έδωσες για τον ΚΑΦΕ, υποδηλώνει το πως ερμηνεύεις το ΣΕΞ.
Η περιγραφή που έδωσες για τη ΘΑΛΑΣΣΑ, υποδηλώνει την ίδια σου τη ζωή.






Κίτρινο: Κάποιος που δεν θα ξεχάσεις ποτέ !

Πορτοκαλί: Κάποιος που υπολογίζεις για πραγματικό σου φίλο.

Κόκκινο: Κάποιος που αγαπάς πραγματικά.

Ασπρο: Η δίδυμη ψυχή σου.

Πράσινο: Κάποιος που δεν θα ξεχάσεις για την υπόλοιπη ζωή σου.














Πρέπει να στείλεις αυτό το μήνυμα σε τόσα άτομα όσα και ο αγαπημένος (τυχερός) σου αριθμός που σημείωσες πριν, και η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί την ημέρα που έβαλες ως αγαπημένη. Αυτό το είπε ο Dalai Lama για την Χιλιετία - απλά χάλασε λίγα δευτερόλεπτα από το χρόνο σου για να το διαβάσεις και να σκεφτείς.



**Μην περιμενετε οτι η ευχή θα πραγματοποιηθει... Το υπόλοιπο τεστ όμως εχει τη φάση του...

STROLLING OR BORING

Generally, I hate exams, because I have to stay home studing boooring things (mpliaxxxxx.....).

On Monday, after the exam I went in Marousi with some friends, we strolled up and down, we had a coffee at starbucks, we meet some other friends there, then we strolled again meetting other friends who also went in Marousi after the exams and we all said :

''a! hi!".

I love this routine,..., it 's a strolling routine...

The photo reflects my feellings, which are....mmm...which are... ok, they are like in the photo...

(the photo is from google, I hope I wouldn 't have to apologise for copyright)

BREAD AND SPECTACLES

As I was growing up it wasn 't difficult to understand the nonsense of that "brilliant" concept of eurovision. I think it is a waste of time (who has free time to attend the whole program), money (who want to send a message to vote) and mind( who consider the result has any importance)





**Tips to create a favori song for eurovision


1.) choose as a singer a very cute man or woman, who will also dance while singing


2.) choose a light- pop song


3.) the music should make audience dancing and repeating the refrain


4.) dress: male singers have to wear blue jean and white t-shirt (if they are handsome enough the t-shirt is not necessary)


female singers have to wear mini dresses with many fringes


(a nice idea is also changing clothes during the spectacle)


5.) behind the singer a group of trained dancers should go up and down helping the singer be more attractive


6.) pay a nice wage to a special team of experts who would support the song with a prototype idea which would impress the audience


7.) try to convince everybody that the song IS a favori song and NOBODY can disagree about that truth.





So, come on ... Hug the heart in eurovision 's logotype and start singing your favorite refrain...





...otherwise, have a look at the title...

(OUR) VISAGE

This short movie is inspired by the "Unforgiven" of Metallica. It is a story of a world where people have to wear a mask to cover there faces. Every effort to deny this visage is to be disapproved. I found this world to be so familliar... Propably, we have to take a look at our visage... Once, I have read a poem about the mask that turned to replace our real face. When feelings and thoughts are pressed, nobody can understand what is real...

A STRANGE SCENE OF THEATRE

As I love theatre , I tried to create a scene in my room. I just used some covers, and clothes and my inspiration and I did my efforts to make something like art. The problems are:

*I couldn 't use the camera, and my hands are trembling

*The light wasn't enough

*Before the end I lost my balance. ( I think it 's obvious)

However, I tried to do my best and I would be liable if somebody in the world had the kindness to have a look on it, and write his opinion in a comment

A SPLENDID POEM WRITTEN BY A CHILD FROM AFRICA

** I receiced this poem by e-mail. Read it! It 's wonderfull!


Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω , είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι , είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο , γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις , γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και λες εμένα έγχρωμο;


When I am given birth, I am black
When I grow, I am black
When I sit in sunlight, I am black
When I am afraid, I am black
When I fall sick, I am black
And when I die, I am still black

And you white man
When you are given birth, you are pink
When you grow, you become white
When you sit in sunlight, you become red
When you get cold, you become blue
When you are afraid, you become yellow
When you fall sick, you become green
And when you die, you become grey
And then you say I am coloured?

A FAIRY-TALE (THIRD AND LAST PART)

Και τότε ένας θάμνος κουνήθηκε και απ' το πυκνό φύλλωμα του ξεπρόβαλε το πρόσωπο μιας αλεπούς. Ήταν όμορφη με πυκνό κόκκινο τρίχωμα, διορατική ματιά, δυναμική και τολμηρή, έτοιμη να διεκδικήσει.
Ο Ανού τη θαύμαζε, επειδή είχε τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά από εκείνον. Ήταν ένα καχεκτικό παιδί, με μυωπικά μάτια, που υπάκουε πάντα στη θέληση των άλλων και ποτέ δεν έβρισκε τα απαραίτητα επιχειρήματα, για να υποστηρίξει τις απόψεις του. Μάλλον τη ζήλευε.
Ο Ανού τρόμαξε όταν την είδε, μα δε σηκώθηκε να φύγει τρέχοντας. Τι σημασία θα είχε άλλωστε. Η αλεπού ήταν πιο γρήγορη από αυτόν και αν ήθελε θα τον έπιανε. Και πράγματι η αλεπού τον πλησίασε και κούνησε την ουρά της με αριστοκρατική μεγαλοπρέπεια. Ήξερε καλά την τέχνη της πειθούς και πως να την χρησιμοποιεί.
"Έτυχε φίλε μου να ακούσω πριν λίγο, παρά τη θέληση μου, την συζήτηση που είχες με τον άνεμο και με μεγάλη θλίψη διαπίστωσα την άσχημη ψυχολογική κατάσταση, στην οποία βρίσκεσαι. Θα ήμουν λοιπόν πρόθυμη, να σε βοηθήσω, αν φυσικά και εσύ θα επιθυμούσες τη βοήθεια μου." είπε η αλεπού.
Ο Ανού δεν είπε τίποτα. Άλλωστε, δεν είχε και τι να πει. Απλά τη κοίταξε εξεταστικά γεμάτος περιέργεια. "Τι άραγε να εννοούσε η αλεπού;" σκέφτηκε.
"Κοίτα εκεί στην άκρη του γκρεμού, έχει φυτρώσει ένα φυτό, που εσείς οι άνθρωποι το αποκαλείται αμπέλι. Ο καρπός του είναι πιο γλυκός απ' τον καρπό κάθε άλλου φυτού και οι χυμοί του, που όταν στάζουν ποτίζουν τα λουλούδια της κοιλάδας, δίνουν στα πέταλα τα πιο μαγευτικά χρώματα που έχεις ποτέ σου δει." συνέχισε η αλεπού.
"Νομίζω λοιπόν ότι αξίζει να προσπαθήσεις. Να πλησιάσεις στην άκρη του γκρεμού, να σταθείς δίπλα , να ανοίξεις τα χέρια σου διάπλατα και να πετάξεις. Το αμπέλι αυτό, που μπορεί να μεθά θεούς και ανθρώπους, μπορεί να δώσει και σε σένα φτερά. Πίστεψέ με!" ολοκλήρωσε η αλεπού.
Ο Ανού είχε μάθει από τους μύθους του Αισώπου, ότι η αλεπού είναι πονηρό και πανούργο ζώο. Μα την πίστεψε. Όταν οι άνθρωποι είναι απελπισμένοι, γίνονται επιρρεπείς και στις πιο παράλογες ιδέες και θεωρίες , αρκεί να τους αφήνουν περιθώρια, να ελπίζουν.
Έτσι και έγινε. Ο Ανού σκαρφάλωσε στο αμπέλι, κοίταξε το γκρεμό και τα λουλούδια, κοίταξε τον ουρανό και τα πουλιά που πετούσαν, γέμισε την μύτη του με τα αρώματα, που ανέδιδε ο κορμός του δένδρου και οι καρποί του, άνοιξε διάπλατα τα χέρια του και άφησε το σώμα του να πέσει.
Οι συγχωριανοί του βρήκαν το πτώμα του Ανού και έκλαψαν για το καημένο αγόρι, που πέθανει. Ήταν πραγματικά πολύ λυπηρό γεγονός.

And then he saw that a bush was shaken and a fox popped up from the dense leafage. She was a beautiful fox with dense red fur, insightful glance. She was dynamic and bold, ready to claims.
Anoy admired her, because she had the opposite characteristics from him. He was a cachectic child, with myopic eyes, that compromised easily to the will of other and never found the essential arguments, in order to support his opinions. He was rather jealous.
Anoy scared when he saw her, but he didn’t get up running. For what… The fox was faster than him and if she wanted she could stop him. And actually the fox approached him and shook her tail with imperial magnificence. She knew well the art of persuasion and she knew how to use it.
“It happened my friend, to hear, despite my will, the discussion you had with the wind and in my regression, I realised the wrong psychological situation, in which you find yourself. I would be therefore willing to help you, if, of course, you wish for my help.” said the fox.
Anoy didn’t say something. He didn’t have what to say. He simply looked at her, full of curiosity. “What the fox wants to say?” he wondered.
“Look there in the end of precipice, has sprouted a plant, that people call it vine. His fruit is sweeter than the fruit of each other plant and his juice, when it drips irrigate the flowers of the valley, and give in the petals the most enchanting colours that you have never seen.” continued the fox.
“I believe therefore that it deserves you try. Approach the tree, look at the precipice, open your hands widely and fly. This vine, that intoxicates gods and people, can also give you feathers. Believe me!” completed the fox.
Anoy had learned from the Aesop‘s stories, that fox is a crafty and cunning animal. But he believed her. When people are desperate, they become prone to the most absurd ideas and theories, just if they let them margins to hope.
Thus it became. Anoy approached the vine, he looked at the precipice and at the flowers, he looked at the sky and at the birds that flew, he filled his nose with the perfumes, that gave the trunk and the fruits of the tree, he opened his hand widely and left his body to fall.
The others found the dead body of Anoy and they cried for the poor boy that died. It was really a very deplorable fact.

***NOTE***

I know I had to write a new post for the last part of my fairy-tale. But I have no time (grrr... I hate tests)!!!!! So, if there, in the globe, there is somebody who read the 2 previous parts, and he is waiting for the third, I ask him to anticipate till the weekend.
Thank you

A FAIRY-TALE (PART 2)

Ο Ανού καθόταν σε ένα βράχο και σκεφτότανε, όταν ο αέρας φύσηξε και έφερε στη μύτη του αρώματα και αναθυμιάσεις κρασιού, απ' τα αμπέλια στον κάμπο του χωριού του. Μα οι αναθυμιάσεις τον ζάλισαν, τα αρώματα τον μέθυσαν και ο Ανού ξύπνησε. Κοίταξε γύρω του. Κοίταξε τον ουρανό. Ένιωσε τον αέρα να περνάει από τα ρούχα του. Και φώναξε:
"Εσύ λεβάντε, που ταξιδεύεις απ' τις χώρες της Ανατολής και με γεμίζεις ευωδιές γλυκές μεθυστικές. Πάρε με μαζί σου!"
"Ω! άνθρωπε ζητάς πράγματα παράλογα, πέρα απ' τη φύση σου. Ταξιδεύω τόσα χρόνια σε τούτη εδώ τη γη και είμαι γηραιότερος και από τον πιο γέρικο βράχο και πετάω πιο ψηλά από κάθε πουλί στον ουρανό, μα ποτέ και πουθενά δεν είδα ανθρώπους να πετάνε." απάντησε ο άνεμος.
"Άσε με να είμαι εγώ η εξαίρεση. Και για αντάλλαγμα σου δίνω το σώμα μου, να παίζεις μαζί του στον ουρανό. Να το γυρίζεις και να το παραδέρνεις όσο θες." είπε ο Ανού.
"Μην γίνεσαι αφελής άνθρωπε . Αν αρχίσουμε τα παιγνίδια θα με νομίσουν οι άνθρωποι για εχθρό και δεν θα με εμπιστεύονται, για να με καλούν να τους δροσίζω. Θα με φοβούνται." αντιγύρισε ο λεβάντες.
"Μα αν μπορώ να μιλάω με τον άνεμο, τότε γιατί να μην μπορώ να πετάξω και μαζί του..." ξεκίνησε να λεέι ο Ανού, αλλά ο άνεμος δεν τον άκουσε, είχε ήδη φύγει μακριά.
Ο Ανού έμεινε ακίνητος, να κοιτάει το άπειρο. Δεν μπορούσε να μιλήσει ή να σκεφτεί κάτι, να κλάψει ή να γελάσει. Δεν ήξερε καν πως ένιωθε. Πρέπει να ήταν ένα μίγμα απελπισίας και απογοήτευσης. Μα οι αναθυμιάσεις και τα αρώματα του κρασιού συνέχιζαν να τον ζαλίζουν.

Anoy was sitting in a rock and he was chewing, when the air blew and brought in his nose perfumes and fumes of wine. But the fumes intoxicated him, perfumes dizzied him, so Anou woke up. He looked around him. He looked at the sky. He felt the air passing from his clothes. He shouted:
“You levanter, that you come from the Eastern countries and you fill me with smells nice and sweet. Let me come with you!”
“Man, you little boy, you know you ask for things absurd, for things beyond your nature. I have been travelling for so many years above the ground and I am older than the older rock and I fly higher than every bird in the sky, but never and nowhere had I seen people flying.” answered the wind.
“Let me be the exception. And for return I give you my body, to play with me in the sky. To turn me as long as you like.” said Anoy.
“You are naïf little man. If we set the games, people will consider me as an enemy, and they will stop calling me in order to refresh them. They will be afraid of me.” Answered levanter.
“But if I can talk with the wind, then I can also fly with it him …” Anoy tried to say, but the wind did not hear to him…he was already far.
[Anoy] remained motionless, he looked the infinity. He could not speak or think for something, to cry or to laugh. He even didn’t know how exactly he felt. It was a mix of despair and disappointment. But the fumes and the perfumes of wine continued making him dizzy.

**To be continued...

A FAIRY-TALE (PART 1)

**The following text is a fairy-tale I have written. It is both in engish and greek because in my attempt to translate it, I met many difficulties and I am afraid that the translation is not the proper.



Ο Ανού κοιτούσε τον ουρανό. Ο ουρανός στέκεται εκεί ψηλά ακίνητος εδώ και χρόνια, εκατομμύρια χρόνια, δισεκατομμύρια χρόνια. Ψηλός και αγέρωχος, μπορεί να υποτάξει τους ανθρώπους στη θέλησή του, να τους κάνει να κινούνται σύμφωνα με τις δικές του διαθέσεις, σύμφωνα με τον δικό του νόμο. Κάθε απόπειρα να τον αγγίξουμε σταμάτησε, όταν οι άνθρωποι της Βαβέλ, παρασυρμένοι από τον εγωισμό και την αλαζονεία απέναντι στο άπειρο, ξέχασαν τη γλώσσα της αγάπης και άρχισαν να μαλώνουν για ασημαντότητες, όπως για το ποιος θα φέρει τη λάσπη, ποιος θα φτιάξει τα τούβλα, σε ποιον ανήκει το copyright για το αρχιτεκτονικό σχέδιο του πύργου. Ο Ανού ζήλευε. Ζήλευε τα πουλιά, που πετούσαν ελεύθερα. Ελεύθερα να διασχίζουν τον ουρανό. Ελεύθερα να πετούν πάνω από τα σύνορα, πάνω απ' τις θάλασσες, πάνω από τα ανθρώπινα όνειρα και τις προσδοκίες. Ο Ανού ήθελε να πετάξει ή πιο σωστά, έτσι μετέφραζε την επιθυμία του, να είναι ελεύθερος. Μα δεν τολμούσε. Απλά καθόταν και κοιτούσε τον ουρανό. Ναι, οι άνθρωποι έχουν εφεύρει εξαίσιες μηχανές, για να μπορούν να μεταφέρονται γρηγορότερα. Ο Ανού είχε πετάξει με αεροπλάνο, όταν ήταν πιο μικρός. Ήταν μια προσπάθεια των γονιών του, να του κάνουν το χατίρι και να προλάβουν το γάμο της θείας στο χωριό. Αλλά δεν τα κατάφεραν! Και αυτό γιατί ο Ανού δεν ονειρευότανε να γίνει πιλότος ή αστροναύτης όπως τα περισσότερα παιδιά ηλικίας πέντε με δέκα ετών. Στην πραγματικότητα, αυτό που ήθελε ήταν ένα σώμα αβαρές, για να τον ταξιδεύει απ' άκρη σ' άκρη. Ήθελε να τον παρασέρνει ο άνεμος, να κάνει τούμπες στον ουρανό και να ισορροπεί ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα. Μα δε μπορούσε! Αόρατοι φυσικοί νόμοι τον κρατούσαν δεμένο με την γη. Ο Ανού είχε προσπαθήσει να πετάξει και με άλλους τρόπους. Έκανε επιτόπου πηδηματάκια ή κρεμόταν απ' τα μονόζυγα της παιδικής χαράς, αλλά στο τέλος πάντα έπεφτε στη γη.



Anoy looked at the sky. The sky stands there high motionless for years, for million year, for billion years. There high, it can subjugate people to his will, it can force people to move according to his own preferences, according to his law. Each attempt to touch it stopped, when people of Babel, carried away by their selfishness and the arrogance toward infinity, forgot the language of love and began to quarrel for insignificances, such as “ who will bring the mud”, “ who will make the bricks”, “ to whom belongs the copyright for the architectural plan of the tower”. Anoy was jealous. He was jealous of the birds that could fly freely. Who were free to cross the sky. That were free to fly above borders, and seas. Above human dreams and the expectations. Anoy wanted to fly, or rightly, thus he translated his wish, to be free. But he didn’t dare. He just sat and looked at the sky. Yes, the man has invented exquisite machines in order to transport faster. Anoy had fly by plane, when he was younger. It was an effort of his parents to make him the favour and to make the aunt‘s marriage at the village. But this didn’t accomplish him! And this because Anoy didn’t dream to become a pilot or a astronaut as most children of the age between five and ten. Actually, what wanted was a weightless body, in order to travels endways. He wanted to be drifted by the wind , to roll over in the sky and to balances between imagination and reality. But he couldn’t! Invisible physics kept him tight up with the ground. Anoy had also tried to fly with other ways. He liked make hops on the spot, but in the end he always fell in the ground.

**To be continued...

Food is not a game... but life it is.

This photo is made with meatballs, bread and ketsap. I know, it isn' t marvellous. Its only point is that it makes me laugh...

BREAKING OUT

A talented,but unemployed actor finds job at a prison, charge in the entertainment. He decides to put on a play with the imprisonments. He has to face the first disapprovement, the meaningless bureaucratic, and the cabal of the prison. He manage to succeed his aim, but he also manage to help the imprisoned to find their talents, to have self-confidence and to confront the fear and the feeling of insecurity. His presence is a kind of revolution, and before the final suceess there is also the victim. A young boy was killed at an attempt to release himself from the unwritten law of the prison. Flowers and ciggarets were the deaths presents above the dead body and below the red face of his mother.

The last and the most catalytic night of the movie was a rain night. I felt that the rain was this special element that cleaned the soul, brought the catharsis, and ressurrected happiness and creativity.

The attempt to stage a theatrical play represents something more than what we think as the last result. The play depicts the art, the culture, the freedom. Playing leads to the enthousiasm, to an intellectual intoxication that helps to empty our body from every negative feeling.

BIG FISH

A wonderfull movie, a long fairy-tale mixed with some realistic points. The hero 's father, a very outgoing and amicable person who have the tendency to embellish his life events with many imaginary and unrealistic details, is to die soon. So, his son tries the last attempt to learn his father 's real story , but this attempt seems to be vain, judging by the emotional gap between the two characters. Just some minutes before the end the real big fish of the story manage to return to the river and to become a legend. The plot is quick and full of changes and the dialogues are cleverly choosed. But, the most impressive was the film-direction (by Tim Burton). The photo below depicts the scene, when we are in love and we have the sense that time stops passing by. The actors, the animals, the music, the colours and the whole fantasy of the circus have stopped moving. The marvelest is that even the pop-corns keep soaring in the air...

An other point, that I want to keep in mind, is a phrase of the hero 's father. The exotic animals of the tropical forest in Australia, used to talk about everything, such as cinema, politics or economy, but never about religion. Because, when you discuss about religion, you can never know who 's gonna be touched. I think that this line applies to those people who find it easy to depreciate someone 's belief. Actually, we usually come across people who talk about god, just like they know everything, and I consider this subject to be touchy...

Yesterday, it was a strike day. I don 't mean that I went on strike. When students want to strike, we don 't warn nobody. We just teach-in school, and no politician care because students don 't vote. However, it was a strike day for teachers, and for the public servants who work on the means of mass transport. Then, they was on strike some workers of the public electricity service, so we had frequent power-cuts (actually, we had a blackout last evening, so I couldn 't run the pc to write this post and I am writing it now).



I think I am for strikers because workers use their constitutional right to claim their rights, and they risk to try for a better future. However, we have to point that workers that strike are usually public servant, so they don 't risk nothing. Nevertheless, I respect particularly the teachers who strike, because they show a rebellious temper and because they are different from those boring teachers who "come at school just not to lose their wage". Then, I admit that I am very happy when teachers go on strike bacause these days we have no school and we can relax, (and I can think of what I 'll write for my blog when I 'll come back home...). Finally, I don 't respect at all those teschers who choose to strike because they join political parties and they wait for the day they will gain a professional advancement. Propably, I 'm wrong, but everybody should have one more ideology than profit, and that applies in all cases

So goodmorning! I'm elisalife. Of course that 's not my real, it's just a nickname given by some friends, but I prefer to use it because it sounds better, it is unique and it also reminds me a joke. I have decided to start with this blog because I pretend to be a teen with many concern, and if I want to become a real journalist one day and change the world with my pen, I must first prove myself that I am able to write few phrases with my keyboard. Then I had to decide the language of this page... Actually, that 's not sound to be such a difficult problem. Writing to my native language would be easier for me, more familiar for friends and it would also save me from grammatical mistakes. I prefered to write in english (as you can see right now) because that 's the language spoken from the majority of the world population. I want to use this blog to have a window open on the whole world, and it would not be possible if I choosed not to write in a language which can be understood only by few millions people. And at last, I have spend many years of my life learning english and I think it 's time to use this knowledge for a purpose.