A FAIRY-TALE (THIRD AND LAST PART)

Και τότε ένας θάμνος κουνήθηκε και απ' το πυκνό φύλλωμα του ξεπρόβαλε το πρόσωπο μιας αλεπούς. Ήταν όμορφη με πυκνό κόκκινο τρίχωμα, διορατική ματιά, δυναμική και τολμηρή, έτοιμη να διεκδικήσει.
Ο Ανού τη θαύμαζε, επειδή είχε τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά από εκείνον. Ήταν ένα καχεκτικό παιδί, με μυωπικά μάτια, που υπάκουε πάντα στη θέληση των άλλων και ποτέ δεν έβρισκε τα απαραίτητα επιχειρήματα, για να υποστηρίξει τις απόψεις του. Μάλλον τη ζήλευε.
Ο Ανού τρόμαξε όταν την είδε, μα δε σηκώθηκε να φύγει τρέχοντας. Τι σημασία θα είχε άλλωστε. Η αλεπού ήταν πιο γρήγορη από αυτόν και αν ήθελε θα τον έπιανε. Και πράγματι η αλεπού τον πλησίασε και κούνησε την ουρά της με αριστοκρατική μεγαλοπρέπεια. Ήξερε καλά την τέχνη της πειθούς και πως να την χρησιμοποιεί.
"Έτυχε φίλε μου να ακούσω πριν λίγο, παρά τη θέληση μου, την συζήτηση που είχες με τον άνεμο και με μεγάλη θλίψη διαπίστωσα την άσχημη ψυχολογική κατάσταση, στην οποία βρίσκεσαι. Θα ήμουν λοιπόν πρόθυμη, να σε βοηθήσω, αν φυσικά και εσύ θα επιθυμούσες τη βοήθεια μου." είπε η αλεπού.
Ο Ανού δεν είπε τίποτα. Άλλωστε, δεν είχε και τι να πει. Απλά τη κοίταξε εξεταστικά γεμάτος περιέργεια. "Τι άραγε να εννοούσε η αλεπού;" σκέφτηκε.
"Κοίτα εκεί στην άκρη του γκρεμού, έχει φυτρώσει ένα φυτό, που εσείς οι άνθρωποι το αποκαλείται αμπέλι. Ο καρπός του είναι πιο γλυκός απ' τον καρπό κάθε άλλου φυτού και οι χυμοί του, που όταν στάζουν ποτίζουν τα λουλούδια της κοιλάδας, δίνουν στα πέταλα τα πιο μαγευτικά χρώματα που έχεις ποτέ σου δει." συνέχισε η αλεπού.
"Νομίζω λοιπόν ότι αξίζει να προσπαθήσεις. Να πλησιάσεις στην άκρη του γκρεμού, να σταθείς δίπλα , να ανοίξεις τα χέρια σου διάπλατα και να πετάξεις. Το αμπέλι αυτό, που μπορεί να μεθά θεούς και ανθρώπους, μπορεί να δώσει και σε σένα φτερά. Πίστεψέ με!" ολοκλήρωσε η αλεπού.
Ο Ανού είχε μάθει από τους μύθους του Αισώπου, ότι η αλεπού είναι πονηρό και πανούργο ζώο. Μα την πίστεψε. Όταν οι άνθρωποι είναι απελπισμένοι, γίνονται επιρρεπείς και στις πιο παράλογες ιδέες και θεωρίες , αρκεί να τους αφήνουν περιθώρια, να ελπίζουν.
Έτσι και έγινε. Ο Ανού σκαρφάλωσε στο αμπέλι, κοίταξε το γκρεμό και τα λουλούδια, κοίταξε τον ουρανό και τα πουλιά που πετούσαν, γέμισε την μύτη του με τα αρώματα, που ανέδιδε ο κορμός του δένδρου και οι καρποί του, άνοιξε διάπλατα τα χέρια του και άφησε το σώμα του να πέσει.
Οι συγχωριανοί του βρήκαν το πτώμα του Ανού και έκλαψαν για το καημένο αγόρι, που πέθανει. Ήταν πραγματικά πολύ λυπηρό γεγονός.

And then he saw that a bush was shaken and a fox popped up from the dense leafage. She was a beautiful fox with dense red fur, insightful glance. She was dynamic and bold, ready to claims.
Anoy admired her, because she had the opposite characteristics from him. He was a cachectic child, with myopic eyes, that compromised easily to the will of other and never found the essential arguments, in order to support his opinions. He was rather jealous.
Anoy scared when he saw her, but he didn’t get up running. For what… The fox was faster than him and if she wanted she could stop him. And actually the fox approached him and shook her tail with imperial magnificence. She knew well the art of persuasion and she knew how to use it.
“It happened my friend, to hear, despite my will, the discussion you had with the wind and in my regression, I realised the wrong psychological situation, in which you find yourself. I would be therefore willing to help you, if, of course, you wish for my help.” said the fox.
Anoy didn’t say something. He didn’t have what to say. He simply looked at her, full of curiosity. “What the fox wants to say?” he wondered.
“Look there in the end of precipice, has sprouted a plant, that people call it vine. His fruit is sweeter than the fruit of each other plant and his juice, when it drips irrigate the flowers of the valley, and give in the petals the most enchanting colours that you have never seen.” continued the fox.
“I believe therefore that it deserves you try. Approach the tree, look at the precipice, open your hands widely and fly. This vine, that intoxicates gods and people, can also give you feathers. Believe me!” completed the fox.
Anoy had learned from the Aesop‘s stories, that fox is a crafty and cunning animal. But he believed her. When people are desperate, they become prone to the most absurd ideas and theories, just if they let them margins to hope.
Thus it became. Anoy approached the vine, he looked at the precipice and at the flowers, he looked at the sky and at the birds that flew, he filled his nose with the perfumes, that gave the trunk and the fruits of the tree, he opened his hand widely and left his body to fall.
The others found the dead body of Anoy and they cried for the poor boy that died. It was really a very deplorable fact.