STROLLING OR BORING

Generally, I hate exams, because I have to stay home studing boooring things (mpliaxxxxx.....).

On Monday, after the exam I went in Marousi with some friends, we strolled up and down, we had a coffee at starbucks, we meet some other friends there, then we strolled again meetting other friends who also went in Marousi after the exams and we all said :

''a! hi!".

I love this routine,..., it 's a strolling routine...

The photo reflects my feellings, which are....mmm...which are... ok, they are like in the photo...

(the photo is from google, I hope I wouldn 't have to apologise for copyright)

BREAD AND SPECTACLES

As I was growing up it wasn 't difficult to understand the nonsense of that "brilliant" concept of eurovision. I think it is a waste of time (who has free time to attend the whole program), money (who want to send a message to vote) and mind( who consider the result has any importance)





**Tips to create a favori song for eurovision


1.) choose as a singer a very cute man or woman, who will also dance while singing


2.) choose a light- pop song


3.) the music should make audience dancing and repeating the refrain


4.) dress: male singers have to wear blue jean and white t-shirt (if they are handsome enough the t-shirt is not necessary)


female singers have to wear mini dresses with many fringes


(a nice idea is also changing clothes during the spectacle)


5.) behind the singer a group of trained dancers should go up and down helping the singer be more attractive


6.) pay a nice wage to a special team of experts who would support the song with a prototype idea which would impress the audience


7.) try to convince everybody that the song IS a favori song and NOBODY can disagree about that truth.





So, come on ... Hug the heart in eurovision 's logotype and start singing your favorite refrain...





...otherwise, have a look at the title...

(OUR) VISAGE

This short movie is inspired by the "Unforgiven" of Metallica. It is a story of a world where people have to wear a mask to cover there faces. Every effort to deny this visage is to be disapproved. I found this world to be so familliar... Propably, we have to take a look at our visage... Once, I have read a poem about the mask that turned to replace our real face. When feelings and thoughts are pressed, nobody can understand what is real...

A STRANGE SCENE OF THEATRE

As I love theatre , I tried to create a scene in my room. I just used some covers, and clothes and my inspiration and I did my efforts to make something like art. The problems are:

*I couldn 't use the camera, and my hands are trembling

*The light wasn't enough

*Before the end I lost my balance. ( I think it 's obvious)

However, I tried to do my best and I would be liable if somebody in the world had the kindness to have a look on it, and write his opinion in a comment

A SPLENDID POEM WRITTEN BY A CHILD FROM AFRICA

** I receiced this poem by e-mail. Read it! It 's wonderfull!


Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω , είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι , είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο , γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις , γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και λες εμένα έγχρωμο;


When I am given birth, I am black
When I grow, I am black
When I sit in sunlight, I am black
When I am afraid, I am black
When I fall sick, I am black
And when I die, I am still black

And you white man
When you are given birth, you are pink
When you grow, you become white
When you sit in sunlight, you become red
When you get cold, you become blue
When you are afraid, you become yellow
When you fall sick, you become green
And when you die, you become grey
And then you say I am coloured?

A FAIRY-TALE (THIRD AND LAST PART)

Και τότε ένας θάμνος κουνήθηκε και απ' το πυκνό φύλλωμα του ξεπρόβαλε το πρόσωπο μιας αλεπούς. Ήταν όμορφη με πυκνό κόκκινο τρίχωμα, διορατική ματιά, δυναμική και τολμηρή, έτοιμη να διεκδικήσει.
Ο Ανού τη θαύμαζε, επειδή είχε τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά από εκείνον. Ήταν ένα καχεκτικό παιδί, με μυωπικά μάτια, που υπάκουε πάντα στη θέληση των άλλων και ποτέ δεν έβρισκε τα απαραίτητα επιχειρήματα, για να υποστηρίξει τις απόψεις του. Μάλλον τη ζήλευε.
Ο Ανού τρόμαξε όταν την είδε, μα δε σηκώθηκε να φύγει τρέχοντας. Τι σημασία θα είχε άλλωστε. Η αλεπού ήταν πιο γρήγορη από αυτόν και αν ήθελε θα τον έπιανε. Και πράγματι η αλεπού τον πλησίασε και κούνησε την ουρά της με αριστοκρατική μεγαλοπρέπεια. Ήξερε καλά την τέχνη της πειθούς και πως να την χρησιμοποιεί.
"Έτυχε φίλε μου να ακούσω πριν λίγο, παρά τη θέληση μου, την συζήτηση που είχες με τον άνεμο και με μεγάλη θλίψη διαπίστωσα την άσχημη ψυχολογική κατάσταση, στην οποία βρίσκεσαι. Θα ήμουν λοιπόν πρόθυμη, να σε βοηθήσω, αν φυσικά και εσύ θα επιθυμούσες τη βοήθεια μου." είπε η αλεπού.
Ο Ανού δεν είπε τίποτα. Άλλωστε, δεν είχε και τι να πει. Απλά τη κοίταξε εξεταστικά γεμάτος περιέργεια. "Τι άραγε να εννοούσε η αλεπού;" σκέφτηκε.
"Κοίτα εκεί στην άκρη του γκρεμού, έχει φυτρώσει ένα φυτό, που εσείς οι άνθρωποι το αποκαλείται αμπέλι. Ο καρπός του είναι πιο γλυκός απ' τον καρπό κάθε άλλου φυτού και οι χυμοί του, που όταν στάζουν ποτίζουν τα λουλούδια της κοιλάδας, δίνουν στα πέταλα τα πιο μαγευτικά χρώματα που έχεις ποτέ σου δει." συνέχισε η αλεπού.
"Νομίζω λοιπόν ότι αξίζει να προσπαθήσεις. Να πλησιάσεις στην άκρη του γκρεμού, να σταθείς δίπλα , να ανοίξεις τα χέρια σου διάπλατα και να πετάξεις. Το αμπέλι αυτό, που μπορεί να μεθά θεούς και ανθρώπους, μπορεί να δώσει και σε σένα φτερά. Πίστεψέ με!" ολοκλήρωσε η αλεπού.
Ο Ανού είχε μάθει από τους μύθους του Αισώπου, ότι η αλεπού είναι πονηρό και πανούργο ζώο. Μα την πίστεψε. Όταν οι άνθρωποι είναι απελπισμένοι, γίνονται επιρρεπείς και στις πιο παράλογες ιδέες και θεωρίες , αρκεί να τους αφήνουν περιθώρια, να ελπίζουν.
Έτσι και έγινε. Ο Ανού σκαρφάλωσε στο αμπέλι, κοίταξε το γκρεμό και τα λουλούδια, κοίταξε τον ουρανό και τα πουλιά που πετούσαν, γέμισε την μύτη του με τα αρώματα, που ανέδιδε ο κορμός του δένδρου και οι καρποί του, άνοιξε διάπλατα τα χέρια του και άφησε το σώμα του να πέσει.
Οι συγχωριανοί του βρήκαν το πτώμα του Ανού και έκλαψαν για το καημένο αγόρι, που πέθανει. Ήταν πραγματικά πολύ λυπηρό γεγονός.

And then he saw that a bush was shaken and a fox popped up from the dense leafage. She was a beautiful fox with dense red fur, insightful glance. She was dynamic and bold, ready to claims.
Anoy admired her, because she had the opposite characteristics from him. He was a cachectic child, with myopic eyes, that compromised easily to the will of other and never found the essential arguments, in order to support his opinions. He was rather jealous.
Anoy scared when he saw her, but he didn’t get up running. For what… The fox was faster than him and if she wanted she could stop him. And actually the fox approached him and shook her tail with imperial magnificence. She knew well the art of persuasion and she knew how to use it.
“It happened my friend, to hear, despite my will, the discussion you had with the wind and in my regression, I realised the wrong psychological situation, in which you find yourself. I would be therefore willing to help you, if, of course, you wish for my help.” said the fox.
Anoy didn’t say something. He didn’t have what to say. He simply looked at her, full of curiosity. “What the fox wants to say?” he wondered.
“Look there in the end of precipice, has sprouted a plant, that people call it vine. His fruit is sweeter than the fruit of each other plant and his juice, when it drips irrigate the flowers of the valley, and give in the petals the most enchanting colours that you have never seen.” continued the fox.
“I believe therefore that it deserves you try. Approach the tree, look at the precipice, open your hands widely and fly. This vine, that intoxicates gods and people, can also give you feathers. Believe me!” completed the fox.
Anoy had learned from the Aesop‘s stories, that fox is a crafty and cunning animal. But he believed her. When people are desperate, they become prone to the most absurd ideas and theories, just if they let them margins to hope.
Thus it became. Anoy approached the vine, he looked at the precipice and at the flowers, he looked at the sky and at the birds that flew, he filled his nose with the perfumes, that gave the trunk and the fruits of the tree, he opened his hand widely and left his body to fall.
The others found the dead body of Anoy and they cried for the poor boy that died. It was really a very deplorable fact.

***NOTE***

I know I had to write a new post for the last part of my fairy-tale. But I have no time (grrr... I hate tests)!!!!! So, if there, in the globe, there is somebody who read the 2 previous parts, and he is waiting for the third, I ask him to anticipate till the weekend.
Thank you

A FAIRY-TALE (PART 2)

Ο Ανού καθόταν σε ένα βράχο και σκεφτότανε, όταν ο αέρας φύσηξε και έφερε στη μύτη του αρώματα και αναθυμιάσεις κρασιού, απ' τα αμπέλια στον κάμπο του χωριού του. Μα οι αναθυμιάσεις τον ζάλισαν, τα αρώματα τον μέθυσαν και ο Ανού ξύπνησε. Κοίταξε γύρω του. Κοίταξε τον ουρανό. Ένιωσε τον αέρα να περνάει από τα ρούχα του. Και φώναξε:
"Εσύ λεβάντε, που ταξιδεύεις απ' τις χώρες της Ανατολής και με γεμίζεις ευωδιές γλυκές μεθυστικές. Πάρε με μαζί σου!"
"Ω! άνθρωπε ζητάς πράγματα παράλογα, πέρα απ' τη φύση σου. Ταξιδεύω τόσα χρόνια σε τούτη εδώ τη γη και είμαι γηραιότερος και από τον πιο γέρικο βράχο και πετάω πιο ψηλά από κάθε πουλί στον ουρανό, μα ποτέ και πουθενά δεν είδα ανθρώπους να πετάνε." απάντησε ο άνεμος.
"Άσε με να είμαι εγώ η εξαίρεση. Και για αντάλλαγμα σου δίνω το σώμα μου, να παίζεις μαζί του στον ουρανό. Να το γυρίζεις και να το παραδέρνεις όσο θες." είπε ο Ανού.
"Μην γίνεσαι αφελής άνθρωπε . Αν αρχίσουμε τα παιγνίδια θα με νομίσουν οι άνθρωποι για εχθρό και δεν θα με εμπιστεύονται, για να με καλούν να τους δροσίζω. Θα με φοβούνται." αντιγύρισε ο λεβάντες.
"Μα αν μπορώ να μιλάω με τον άνεμο, τότε γιατί να μην μπορώ να πετάξω και μαζί του..." ξεκίνησε να λεέι ο Ανού, αλλά ο άνεμος δεν τον άκουσε, είχε ήδη φύγει μακριά.
Ο Ανού έμεινε ακίνητος, να κοιτάει το άπειρο. Δεν μπορούσε να μιλήσει ή να σκεφτεί κάτι, να κλάψει ή να γελάσει. Δεν ήξερε καν πως ένιωθε. Πρέπει να ήταν ένα μίγμα απελπισίας και απογοήτευσης. Μα οι αναθυμιάσεις και τα αρώματα του κρασιού συνέχιζαν να τον ζαλίζουν.

Anoy was sitting in a rock and he was chewing, when the air blew and brought in his nose perfumes and fumes of wine. But the fumes intoxicated him, perfumes dizzied him, so Anou woke up. He looked around him. He looked at the sky. He felt the air passing from his clothes. He shouted:
“You levanter, that you come from the Eastern countries and you fill me with smells nice and sweet. Let me come with you!”
“Man, you little boy, you know you ask for things absurd, for things beyond your nature. I have been travelling for so many years above the ground and I am older than the older rock and I fly higher than every bird in the sky, but never and nowhere had I seen people flying.” answered the wind.
“Let me be the exception. And for return I give you my body, to play with me in the sky. To turn me as long as you like.” said Anoy.
“You are naïf little man. If we set the games, people will consider me as an enemy, and they will stop calling me in order to refresh them. They will be afraid of me.” Answered levanter.
“But if I can talk with the wind, then I can also fly with it him …” Anoy tried to say, but the wind did not hear to him…he was already far.
[Anoy] remained motionless, he looked the infinity. He could not speak or think for something, to cry or to laugh. He even didn’t know how exactly he felt. It was a mix of despair and disappointment. But the fumes and the perfumes of wine continued making him dizzy.

**To be continued...

A FAIRY-TALE (PART 1)

**The following text is a fairy-tale I have written. It is both in engish and greek because in my attempt to translate it, I met many difficulties and I am afraid that the translation is not the proper.



Ο Ανού κοιτούσε τον ουρανό. Ο ουρανός στέκεται εκεί ψηλά ακίνητος εδώ και χρόνια, εκατομμύρια χρόνια, δισεκατομμύρια χρόνια. Ψηλός και αγέρωχος, μπορεί να υποτάξει τους ανθρώπους στη θέλησή του, να τους κάνει να κινούνται σύμφωνα με τις δικές του διαθέσεις, σύμφωνα με τον δικό του νόμο. Κάθε απόπειρα να τον αγγίξουμε σταμάτησε, όταν οι άνθρωποι της Βαβέλ, παρασυρμένοι από τον εγωισμό και την αλαζονεία απέναντι στο άπειρο, ξέχασαν τη γλώσσα της αγάπης και άρχισαν να μαλώνουν για ασημαντότητες, όπως για το ποιος θα φέρει τη λάσπη, ποιος θα φτιάξει τα τούβλα, σε ποιον ανήκει το copyright για το αρχιτεκτονικό σχέδιο του πύργου. Ο Ανού ζήλευε. Ζήλευε τα πουλιά, που πετούσαν ελεύθερα. Ελεύθερα να διασχίζουν τον ουρανό. Ελεύθερα να πετούν πάνω από τα σύνορα, πάνω απ' τις θάλασσες, πάνω από τα ανθρώπινα όνειρα και τις προσδοκίες. Ο Ανού ήθελε να πετάξει ή πιο σωστά, έτσι μετέφραζε την επιθυμία του, να είναι ελεύθερος. Μα δεν τολμούσε. Απλά καθόταν και κοιτούσε τον ουρανό. Ναι, οι άνθρωποι έχουν εφεύρει εξαίσιες μηχανές, για να μπορούν να μεταφέρονται γρηγορότερα. Ο Ανού είχε πετάξει με αεροπλάνο, όταν ήταν πιο μικρός. Ήταν μια προσπάθεια των γονιών του, να του κάνουν το χατίρι και να προλάβουν το γάμο της θείας στο χωριό. Αλλά δεν τα κατάφεραν! Και αυτό γιατί ο Ανού δεν ονειρευότανε να γίνει πιλότος ή αστροναύτης όπως τα περισσότερα παιδιά ηλικίας πέντε με δέκα ετών. Στην πραγματικότητα, αυτό που ήθελε ήταν ένα σώμα αβαρές, για να τον ταξιδεύει απ' άκρη σ' άκρη. Ήθελε να τον παρασέρνει ο άνεμος, να κάνει τούμπες στον ουρανό και να ισορροπεί ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα. Μα δε μπορούσε! Αόρατοι φυσικοί νόμοι τον κρατούσαν δεμένο με την γη. Ο Ανού είχε προσπαθήσει να πετάξει και με άλλους τρόπους. Έκανε επιτόπου πηδηματάκια ή κρεμόταν απ' τα μονόζυγα της παιδικής χαράς, αλλά στο τέλος πάντα έπεφτε στη γη.



Anoy looked at the sky. The sky stands there high motionless for years, for million year, for billion years. There high, it can subjugate people to his will, it can force people to move according to his own preferences, according to his law. Each attempt to touch it stopped, when people of Babel, carried away by their selfishness and the arrogance toward infinity, forgot the language of love and began to quarrel for insignificances, such as “ who will bring the mud”, “ who will make the bricks”, “ to whom belongs the copyright for the architectural plan of the tower”. Anoy was jealous. He was jealous of the birds that could fly freely. Who were free to cross the sky. That were free to fly above borders, and seas. Above human dreams and the expectations. Anoy wanted to fly, or rightly, thus he translated his wish, to be free. But he didn’t dare. He just sat and looked at the sky. Yes, the man has invented exquisite machines in order to transport faster. Anoy had fly by plane, when he was younger. It was an effort of his parents to make him the favour and to make the aunt‘s marriage at the village. But this didn’t accomplish him! And this because Anoy didn’t dream to become a pilot or a astronaut as most children of the age between five and ten. Actually, what wanted was a weightless body, in order to travels endways. He wanted to be drifted by the wind , to roll over in the sky and to balances between imagination and reality. But he couldn’t! Invisible physics kept him tight up with the ground. Anoy had also tried to fly with other ways. He liked make hops on the spot, but in the end he always fell in the ground.

**To be continued...